پیاده‌سازی مدل آمایشی كشاورزی با استفاده از سیستم استنتاج فازی و سیستم اطلاعات جغرافیایی مطالعه موردی؛ شهرستان مرودشت

 

556714_238

نویسندگان

مجتبی قديری معصوم: استاد گروه جغرافیای انسانی دانشكده جغرافیا دانشگاه تهران

حسین نصیری: دانشجوی دكتری جغرافیا و برنامه‌ريزی روستایی دانشكده جغرافیا دانشگاه تهران

یوسف رفیعی: دانشجوی دكتری برنامه‌ريزی محیط زیست دانشكده محیط زیست دانشگاه تهران

تعداد صفحات   24 صفحه
منبع نشریه تحقیقات كاربردی علوم جغرافیایی، سال دوازدهم، شماره 25 ، تابستان 1391

 

چکیده:

بهرهبرداری بهینه و اصولی از منابع طبیعی سرزمین و ساماندهی كاربری اراضی براساس توان طبیعی اكولوژیكی آن، نقش مهمی در مدیریت محیط زیست و جلوگیری از تخریب آن در راستای توسعه پایدار دارد. ارزیابی توان اكولوژیكی به عنوان هسته مطالعات زیست‌محیطی با پیشگیری از بحران‌های محتمل، بستر مناسبی را برای برنامه‌ریزی زیست‌محیطی فراهم می‌آورد. از آنجا كه تعیین مقدار دقیق توان هر عرصه از سرزمین برای كاربری‌های مختلف تقریباً غیرعملی است، با بكارگیری منطق فازی به عنوان منطق مدل‌سازی می‌توان بستری را برای مدل‌سازی در شرایط عدم اطمینان فراهم ساخت. از این رو، در این پژوهش برای پیاده‌سازی بهتر مدل ارزیابی توان اكولوژیكی كشاورزی از روش سیستم استنتاج فازی و سیستم اطلاعات جغرافیایی بهره گرفته شد. نتایج بدست آمده از منطقه مرودشت، نشان می‌دهد كه با استفاده از این سیستم می‌توان ارزیابی توان اكولوژیكی سرزمین را نزدیكتر به واقعیت مدلسازی نمود. سیستم‌های استنتاج فازی از عبارت‌های زبانی برای ارائه ارتباط بین ورودی‌ها و خروجی‌های مشاهده‌ای یك سامانه استفاده می‌نمایند. لذا با توجه به منطق این روش، اعتمادپذیری به این روش نسبت به دیگر روش‌ها بیشتر است. نتایج آنالیز حساسیت پارامترها در روش بكارگرفته، نمایانگر كارایی روش FIS جهت مطالعات آمایش سرزمین بویژه در مطالعات ارزیابی توان اكولوژیكی می‌باشد كه عمده‌ترین دلایل آن می‌تواند پیكسل پایه بودن روش در ارزیابی توان اكولوژیكی و در نظر گرفتن بحث عدم قطعیت در داده‌های ورودی (فازی‌سازی داده‌های ورودی) باشد.

 

برچسب ها

مطالب مربوطه...

یک دیدگاه

جست‌و‌جو بر اساس موضوع